Klassieke dressuur Houding & Zitcorrectie, Freestyle, Paarden Coaching, T.Touch e.a. Paarden coachen mensen. Zij leren je luisteren naar je eigen gevoel en pas dan kun je naar ze luisteren. Je paard is je beste instructeur en je beste coach. Shirley van der Meer Stel een vraag Informatie over Clinics.
Vorig jaar oktober ben ik begonnen met les nemen bij Shirley. Na een lange periode (2 jaar) van niet lessen en bijna niet rijden vanwege allerlei blessureleed, was ik met Monchou toe aan iets nieuws. Ik kende Shirley al langer, een stalgenootje van mij had namelijk les van haar en was daar heel tevreden over, dus het besluit was snel genomen.
We hadden afgesproken om te beginnen met een aantal proeflessen, maar na de eerste les was er al geen twijfel meer, dit was hoe ik wilde rijden. Shirley let in haar lessen voornamelijk op (houding en zit van) de ruiter, ervan uitgaande dat als dit verbetert het paard ‘als vanzelf’ volgt. En alles gaat in de grootste rust en ontspanning.
Al in de eerste les voelde ik dat Monchou bij momenten begon los te laten en na te geven, zonder dat ik daar iets voor hoefde te doen. Natuurlijk volgt daarna een lange weg van oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Monchou heeft van zichzelf erg veel energie en liep dus meestal in een veel te hoog tempo. Ik was daar zo aan gewend geraakt, dat het me niet eens meer opviel. Inmiddels is het tempo meestal onder controle en kan de stuwkracht steeds meer in draagkracht worden omgezet. Wat ik in het begin af en toe voelde als een kort moment van los laten en nageven, wordt nu tot een nieuwe manier van bewegen. Althans zo voelt dat voor mij, en dat is een heel goed gevoel!
Wat ik het prettigst vind in de lessen zijn de rust en ontspanning, het absolute respect naar het paard en de duidelijkheid. Bij elkaar betekent dit dat je heel makkelijk een stapje terug kunt doen als je een keertje vastloopt. Er is namelijk een basis gelegd waarop je altijd kunt terugvallen en waarop het goed verder bouwen is.
al dik 3 jaar heb ik contact via de mail met shirley! het is begonnen ivm het moeilijk trailerladen van mijn paard.
helaas heeft mijn paard vlak daarna een peesblessure gekregen en heb ik hier niks meer mee kunnen doen.
helaas ben ik een beetje blijven “sukkelen” met mijn paard en gaat het de ene keer heel goed en de ene keer heel slecht, maar we zitten nu op een punt dat het weer heel goed gaat!
wel heb ik steeds contact gehouden met shirley en heeft mij door dik en dun gesteund, heel veel van haar verhalen kende ik in mijzelf terug en zette mij tot nadenken.
ik kan altijd bij Shirley terrecht en ze heeft altijd een luisterend oor, geweldig!
afgelopen jaar vonden we het eens tijd worden om elkaar te ontmoeten en ben ik vanuit het limburgse landschap naar roelofarendsveen gereden met natuurlijk mijn paardjes erbij.
voor mij was het even wennen op de manier waarop Shirley les geeft maar mijn paard reageerde er super op en was heerlijk ontspannen. vooral werd er gewerkt aan houding en zit en kreeg genoeg huiswerk mee!
helaas wonen we te ver uit elkaar en hebben vooral contact via de mail maar misschien ontmoeten we elkaar dit jaar wel weer…..
Ongeveer 1,5jaar geleden kreeg ik Timor eindelijk in mijn bezit. De 6 jaren daarvoor was ik zijn verzorgster/bijrijdster. Timor is altijd een vrolijk en makkelijk paard maar helaas altijd met de harde hand in de krul gereden. Hij kreeg dan ook blessure op blessure en heeft aardig wat uren in zijn box opgesloten moeten doorbrengen. Toen zijn vorige eigenaar besloot het op te geven vanwege zijn langdurende blessure en hem naar de slager wilde brengen…. heb ik mijn kans gegrepen en werd Timor eindelijk van mij.
Ik besloot Timor een jaar rust te geven en daarna te kijken of het beter zou gaan, na wat dierenarts bezoeken en behandelingen door de osteophaat ging hij met de dag beter lopen en mocht ik gaan opbouwen. Wat mij direct op viel was dat hij aan één kant bespierd was en de andere kant niet, wat vooral met rijden de nodige problemen opleverde. Ook is het een paard die altijd over zijn tempo gereden is en dit dus als normaal ervaart. Omdat ik het rechtrichten echt niet alleen kon, ben ik met een stalgenootje bij Shirley terecht gekomen.
De lessen bevallen mij erg goed, we zijn eerst begonnen met mijn eigen houding en de uitleg hoe een paard van nature op dingen reageert. Zo leer je je paard goed begrijpen en snap je zijn reactie, dit heeft mij allereerst erg geholpen. Stapje voor stapje gaan we er nu steeds meer dingen bij pakken en we hebben zelfs al gedraafd! Mijn paard wordt steeds rustiger en al is hij nog steeds erg snel, elke week gaat het beter! En waar mensen mij eerst vroegen of ik levensmoe was als ik zonder zadel erop stapte, kunnen we nu lekker door de polder stappen zonder dat we een zadel nodig hebben.
Het is niet meer ‘ik ga mijn paard rijden’, maar het is ‘ik ga samen met mijn paard rijden’. Ik kijk elke week weer uit naar de lessen van Shirley!
Ondanks dat ik al ruim vijf jaar met mijn paard bezig was, stuitten we steeds weer op dezelfde problemen: bit vastpakken, weglopen, zijn hele lichaam vastzetten, rug wegdrukken, te diep lopen enzovoort. Instructie zorgde eerder voor verslechtering dan voor verbetering. Dus ik vond het tijd om het over een andere boeg te gooien, en zo kwam ik bij Shirley terecht.
Inmiddels zijn we ruim een half jaar verder en gelukkig zijn we eindelijk op de goede weg! De vele problemen die we hadden zijn nog niet verdwenen, maar in elk geval minder groot. Mijn paard is veel ontspannener geworden, werkt beter mee en zit al de hele tijd lekker in zijn vel (zet zich veel minder vast met heel zijn lichaam en krijgt daardoor ook geen last van zijn rug meer). En ook niet onbelangrijk: zelf ben ik er ook op vooruit gegaan (al zeg ik het zelf…).
Kortom, ik ben erg blij met Shirley, en ik weet zeker dat mijn paard dat ook is, al is het alleen maar omdat hij nu veel vrijheid krijgt in zijn mond en niet steeds zo hard hoeft te lopen!
Jouw paard is gevaarlijk, jouw paard is agressief, jouw paard is onbetrouwbaar en niet eerlijk, wat moet je nu met zo’n beest en verkoop dat beest toch.
Dit zijn enkele van de vele, vele opmerkingen die ik jarenlang heb moeten aanhoren. En dat terwijl ik geloofde in mijn onbegrepen, getraumatiseerde, maar über lieve en aanhankelijke paard. Laat ik wel eerlijk zijn, de feiten logen er niet om: zodra ik mijn voet in de linkerbeugel plaatste, ging hij er idioot hard vandoor. Nadat ik hem dat afgeleerd had (met een lading koekjes, wie zegt dat je niet mag omkopen?!), bleef er nog een immens probleem met rijden. En niet in de laatste plaats doordat ik de compleet verkeerde begeleiding kreeg. Het begon altijd zodra ik mijn teugels aannam: dan steigerde hij, maakte een “mooie” Spaanse rijschool sprong naar voren, sloeg dan hard op hol en rende daarna in de hoek van de bak met zijn hoofd tegen de muur op. Letterlijk. De gevolgen waren niet mis: hij heeft al eens een “handtekening” op de muur gezet, is vele malen door omheiningen en zelfs een keer door een kantineraam gerend, en dan hebben we het nog niet over de vele wondjes op zijn hoofd…. Op zo’n moment sloot hij zich helemaal af, en er was niet meer te communiceren, op geen enkele wijze. Zeker in de winter was het een drama, en het maakte niet uit of ik binnen of buiten reed. Het veel gehoorde advies: laat hem eerst maar een X-aantal rondjes galopperen, dan wordt hij wel moe. Daar heb ik altijd tevergeefs op gewacht.
Na een aantal jaar tobben en aanmodderen en verschillende afgehaakte instructeurs en instructrices (“sorry, maar ik weet echt niet meer wat ik met jouw paard aanmoet”, is een veel gehoorde kreet), ben ik – werk gerelateerd – een jaar naar de Ardennen verhuisd, waar we het rijden op een laag pitje hadden gezet. Terug in Nederland begon de strijd weer en ik was er toch wel over uit dat ik dat echt niet meer wilde. Ik was het zat. Ik ben ooit gaan paardrijden omdat ik het leuk vond, maar dat was het zo niet meer.
Nu kende ik Shirley al een langere tijd en heeft zij mijn paard tijdens haar opleiding in de jaren ervoor regelmatig als oefenpaard gebruikt voor T-Team en het loswerken, en zij bood me dan ook aan om mij te helpen met het rijden. Eerlijk is eerlijk, ik was absoluut sceptisch na mijn vele (mislukte) ervaringen met instructie. Allereerst werd mijn houding aangepakt: instructeurs/instructrices waren altijd zo bezig met mijn paard in het gareel te krijgen, dat ze weinig aandacht aan mijn houding hadden gegeven. Ik zat in de welbekende rem-stand: benen afgestoken naar voren (want zodra ik mijn grote teen bewoog, ging hij weer) en veel te ver achterover hangend. Een video opname drukte mij met mijn neus op de feiten. Als tweede werd het longeren aangepakt. Ik longeerde nooit met zweep, hij deed het prima zonder vond ik, en was bovendien panisch bang voor de zweep. Dit heeft zij in precies 1 les verholpen. Zij leerde mij en mijn paard dat hij voorwaarts moet gaan op mijn drijvende hulp, en zonder zweep is die er niet, dus loopt (of rent) hij voor me uit. De zweep is een hulpmiddel, nooit een strafmiddel, en ik ben bang dat dat bij mijn paard (voordat ik hem gekocht heb) wel regelmatig het geval is geweest. Ik ben nu zover met hem, dat hij aan de longeerlijn zich voorbeeldig gedraagt, en het belangrijkste; hij sluit zich nooit meer voor me af! Zelfs niet in de winter! Hij kan gerust nog wel eens schrikken, maar dat mag, daar is het een paard voor. Maar dit is binnen een paar seconden over, en dan is hij weer bij de les. Mensen van een aantal jaar terug, herkennen mijn paard niet meer, zo enorm is hij veranderd. Hij was altijd al lief, maar het is nu de rustheid zelve, en soms zelfs wel eens iets te traag… Ik heb mijn paard nu bijna 11 jaar, en weet nu dat ik ons met de juiste training en benadering een heleboel jaren ellende had kunnen besparen Door een hoefbevangenheid heb ik er nu een tijd niet op gereden, maar ook daarvan ben ik overtuigd dat dat goed gaat komen. Het zal nog wel even oefenen zijn, maar het komt goed. Ik heb in ieder geval weer een blij en vrolijk paard die naar me toe komt hollen als ik hem uit het land kom halen om te trainen!
Een jaar geleden stuitte ik op grote problemen, nadat ik mijn 3,5 jarige Haflinger net langzaam aan begon in te rijden. In eerste instantie leek ze het goed op te pakken, maar al gauw ging ze zo hard in verzet, dat ze nauwelijks meer te rijden was. Hoe meer ik haar begrensde, des te groter het verzet. Ze stoof keihard door de bak, was volledig stuurloos en liep zelfs keihard tegen het hek op. Mijn toenmalige instructrice adviseerde me een ander paard te kopen of een andere instructrice te zoeken. Dat laatste heb ik dus gedaan. In mijn zoektocht om een andere rijstijl te gaan uitproberen kwam ik bij Shirley terecht. Heel opvallend was dat mijn paard al direct de eerste les bij Shirley heel goed reageerde op deze aanpak. Ze is veel meer ontspannen en is daardoor dan ook veel beter te rijden. Zelf vind ik het een hele aangename manier van rijden. Ik zit nu veel meer ontspannen, maar vooral ook veel stiller op mijn paard en hoef tijdens het rijden in principe slechts minimale hulpen te geven.
Ik had Ivy een klein half jaartje, en ik had altijd bij een manege gelest. Maar ik vond dat ik niet genoeg leerde, en ben op zoek gegaan naar iets nieuws. Zo kwam ik bij Shirley terecht.
Mijn eerste lessen bij Shirley waren voor mij heel raar, omdat ik altijd gewent was Ivy aan de teugel te trekken/spelen/kneden, en ik haar helemaal met mijn handen en benen reed, niet met mijn zit.
Bij Shirley moest ik weer onafhankelijk leren zitten, niet constant drijven en mijn teugels langer laten, zodat Ivy mijn hand weer op ging zoeken. Het gevolg daarvan was dat ik alle hoeken van de bak gezien heb, omdat ik Ivy niet onder mij kon houden zonder te trekken.
Maar langzaam ging het beter, en Ivy ging steeds meer op mijn zit reageren, ook kan ik haar nu onder mij houden, zonder aan de teugels te trekken. Mijn houding is vergeleken met toen ik begon een stuk verbeterd, en we zijn nu zelfs bezig met schouderbinnenwaarts, wijken en achterwaarts!
Het verschil van op de ‘normale’ manier rijden, en op Shirley’s manier is denk dat je veel meer met je zit doet, je kan je paard achteruit laten gaan zonder je benen of teugels. Daardoor ga je uiteindelijk veel meer samenwerken met je paard!